breaking news Νέο

Η παιδεία των υπόδουλων Ελλήνων στα χρόνια της Τουρκοκρατίας - Του Γαβριήλ Καούρη

Η παιδεία των υπόδουλων Ελλήνων στα χρόνια της Τουρκοκρατίας - Του Γαβριήλ Καούρη

Μέρος 58ο

 

Γ. Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ

Η αλήθεια είναι πως ο πολύς λαός αγνοεί την ιστορία του Έθνους μας και μάλιστα το σπουδαίο πρόσωπο το οποίο διαδραμάτισε η Εκκλησία μας με τον ιερό της κλήρο στη διάσωση όχι μόνο της Ορθοδοξίας ανόθευτης, αλλά και στη διάσωση της εθνικής μας γλώσσας, την τόνωση του εθνικού φρονήματος και στην προετοιμασία της Ελληνικής Επανάστασης στην οποία ενεργώς συμμετείχε με πολλές και μεγάλες θυσίες.

Η Εκκλησία ήταν εκείνη που βοήθησε το λαό μέσα στο άγχος των 400 και πλέον χρόνων σκλαβιάς να διατηρήσει ανέπαφες τις προαιώνιες ζωτικές δυνάμεις του Έθνους του, την εγκαρτέρηση στα μεγάλα εθνικά δεινά και την ελπίδα για τη λευτεριά και την ανόρθωση.

Η Εκκλησία μας έμεινε πάντα κοντά στον αγωνιζόμενο λαό, αφουγκράστηκε τους πόθους του και συμμερίστηκε τα προβλήματά του, χωρίς ν’ αποκοπεί ούτε στιγμή από την πνευματική και εθνική μας παράδοση.

«Η παράδοση αυτή αναμφίβολα είναι παράδοση Εκκλησιαστική, είναι η μνήμη της «νέας ανατολικής Ορθοδοξίας» που στηρίζει φυλετικά την τελευταία φάση της σημερινής εθνικής μας συγκρότησης· σ’ αυτήν αν δεν ανατρέχουμε διαρκώς κι αν δεν τη διατηρήσουμε άσβηστη, μετατοπιζόμαστε σε κοσμοπολίτες, ουμανιστές, θύματα του περίφημου Διαφωτισμού, αφελληνιζόμαστε και αποδιώχνουμε με τρόπο αγνώμονα τις ηρωϊκές και ζωντανές πηγές της υπόστασής μας». (1)

Θα λέγαμε πως τα παραπάνω ισχύουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα. Τον τελευταίο καιρό, αισθανόμαστε να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από αυτή τη ζωοποιό Ορθόδοξη παράδοση και να «βραχυκυκλωνόμαστε» από τα σύγχρονα κηρύγματα της Παγκοσμιοποίησης και από μιαν Ευρώπη που συνεχώς μας εκπλήσσει με τις απροσδόκητες τις αταίριαστες απαιτήσεις της, που δεν συμβιβάζονται ούτε με την εθνικοθρησκευτική μας παράδοση ούτε με την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα.

Το εφιαλτικό μέλλον για την πατρίδα μας έχει έλθει απ’ τις αρχές του 2010 με την παρουσία της περιβόητης «Τρόικας» καθημερινά σχεδόν στους δέκτες των τηλεοράσεών μας, που η αντικατάστασή της από τους «ευρωπαϊκούς θεσμούς» δεν κατάφερε ν’ αλλάξει το αίσθημα του μέσου Έλληνα ότι καθημερινά γίνεται μια προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της χώρας μας, με μόνο σκοπό την κατανάλωση και την υιοθέτηση ξένων τρόπων ζωής.

Μας επιβάλλεται η παγκοσμιοποίηση για να εξυπηρετούνται οι αγορές των ισχυρών και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη θυσιάζεται κι αυτή στο βωμό των συμφερόντων των μεγάλων.

«Οι ισχυροί της γης εδώ και μια 25/ετία προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα πλανητικό σύστημα πλουτισμού τους, την παγκοσμιοποίηση. (2) Σ’ αυτό το σύστημα θύματα είναι οι φτωχοί κι αδύναμοι λαοί. Για να πραγματοποιήσουν το σκοπό τους χρησιμοποιούν ως μέσο τη μετατροπή των συγκεκριμένων λαών σε άμορφες μάζες, που θα αποτελούνται χωρίς πατρίδα (3), χωρίς ιστορία, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς συνείδηση, εν τέλει χωρίς αντιστάσεις και ως εκ τούτου θα μεταβληθούν σε πειθήνια όργανά τους». (4)

Επιχειρείται η απόρριψη του ρόλου της Εκκλησίας στους αιώνες της δουλείας, αλλά και στη σύγχρονη κοινωνία και η πρόταξη του ρόλου του Διαφωτισμού, παραγνωρίζοντας ότι ακόμη και οι περισσότεροι Έλληνες διαφωτιστές ήταν κληρικοί της Εκκλησίας.

Μέσα από τα όσα διάβασε ο αναγνώστης ως τώρα για το ρόλο που έπαιξε η Εκκλησία, όσον αφορά το θέμα της παιδείας του υπόδουλου Ελληνισμού, θα διαπίστωσε ότι εκείνη ήταν που βάσταξε στις πλάτες της όλο το βάρος και την ευθύνη της παιδείας, και κυρίως στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας·  όταν οι δυσκολίες ήταν αφάνταστα πολλές και μεγάλες και που οι δάσκαλοι ανύπαρκτοι. Αν διασώθηκε η γλώσσα μας, αν διατηρήθηκε η εθνική μας συνείδηση, αν παρέμεινε ανόθευτη η πίστη μας, όλα αυτά τα χρωστάμε στην Εκκλησία μας. Αυτόν τον ανυπολόγιστο ρόλο έπαιξε η Εκκλησία μας με επικεφαλής τον Πατριάρχη – Εθνάρχη της. Και αυτός ο «αιχμάλωτος αυτοκράτορας» (5) με το επιτελείο του – το ανώτατο ιερατείο που τον περιστοίχιζε – και οι πνευματικοί του μέραρχοι – οι δεσποτάδες κι οι παπάδες – στα χωριά και στις πόλεις, όλο τούτο το απέραντο στράτευμα δούλευε για την απολύτρωση του Γένους. Κι η ψυχή τους που δεν ημπορούσε να υποταχθεί στην εγκαρτέρηση κι όταν ακόμα τη διακήρυσσαν.

«Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι» στοίχειωσε πρώτη τον αγώνα, τίμημα ασύγκριτο της Λευτεριάς:

Στου Ρωμανού, την πύλη τη χρυσή

είχε στολίσει με αίμα κάποτε η πορφύρα·

εκεί σιμά το ράσο στάθηκε να κρεμαστεί

στου Φαναριού την ταπεινή τη θύρα.

 

Σημειώσεις:

  1. – Τ.Κ. Παπατσώνη, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, εκδ. Σύνορο 1966, σελ. 90
  2. – «Παγκοσμιοποίηση»: Πρόκειται για τραγική και απάνθρωπη παραποίηση του μηνύματος του Χριστού περί οικουμενικότητας, γιατί η Οικουμενικότητα που δίδαξε ο Χριστός στηρίζεται στην αγάπη και στο σεβασμό του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο, στον οποίο αναγνωρίζει αξία μεγαλύτερη απ’ όλους τους θησαυρούς της γης.
  3. – Ο Φρίντμαν ο θεωρητικός της νεοφιλελεύθερης σκέψης και της παγκοσμιοποίησης υποστηρίζει πως «η κύρια αιτία των συγκρούσεων και των πολέμων είναι το κράτος – έθνος [Ναι, αλλά σ’ αυτούς τους μεγάλους που επαγγέλονται την παγκοσμιοποίηση Αμερική, Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία κυριαρχεί η εθνική συνείδηση]».
  4. – Δημ. Ριζούλης, δημοσιογράφος, Η Δικαίωση, μεγάλες αλήθειες του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, Χ.Χ., σελ. 10
  5. – Έτσι χαρακτηρίζει ο Μέντελσον Μπάρτολντυ τον Πατριάρχη της Πόλης.

 

ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΟΥΡΗΣ

επίτ. ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

 

Συνεχίζεται


Σύνδεση Συνδρομητή

Καλώς Ήρθατε! Συνδεθείτε στο λογαριασμό σας

Να με θυμάσε Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

Δεν είστε συνδρομητής; Αίτηση Εγγραφής

Ξεχάσατε τον κωδικό σας

Αίτημα Εγγραφής