breaking news Νέο

Η "καραμέλα" της ανάπτυξης χάθηκε στα "Λαδάδικα"

Η

Θυμάμαι έφηβος, που με έπαιρνε ο πατέρας μου κάθε Τετάρτη να κατέβουμε Θεσσαλονίκη, για να ψωνίσουμε παπούτσια για το μαγαζί μας. Τα «Λαδάδικα», ο «Βαρδάρης», η «Μοναστηρίου» έσφυζαν από ζωή. Εκατοντάδες οι βιοτεχνίες. Τσαγκάρικα, τσαντάδικα, ζωνάδικα, παντού. Δεκάδες χιλιάδες οι εργαζόμενοι. Το ακριβότερο μεροκάματο το έπαιρναν οι φοντοράφτες στις βιοτεχνίες υποδημάτων, που ήταν πιο δυσεύρετοι από τους...υπουργούς! Το ίδιο και οι βιοτεχνίες ρούχων, τα φασονάδικα. Όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά σε ολόκληρη τη Μακεδονία. Κάπου εκεί στα τέλη των 90ς o Σημίτης με τον «αναπτυξιακό» του νόμο, επιδότησε μέχρι και το φαξ των επιχειρήσεων, για να μετεγκατασταθούν στα Βαλκάνια. Ο Σημίτης, που «εκσυγχρόνισε» τη χώρα και τον υμνεί τώρα ο Σταύρος Θεοδωράκης και οι λοιποί «οπαδοί» του. Οι βιοτεχνίες που τροφοδοτούσαν με καλά παπούτσια, με γνήσια δέρματα και εξαιρετική δουλειά, έκλεισαν πλέον στη...συμβασιλεύουσα. Τα στενά, που μύριζαν δερματίλα και ψαρόκολλα, γέμισαν «αξιοπρεπή» μπαρ και φαγητάδικα. Μαζί τους χάθηκε και η πραγματική ανάπτυξη της πατρίδας μας. Οι μικρομεσαίοι. Δεν το βλέπουμε άλλωστε στον τόπο μας; Έμεινε τίποτε, εκτός από καφέ, φαγάδικα και...κινέζικα; Λίγοι βαστούν ακόμη τα κλειδιά των μαγαζιών τους, πληρώνοντας τα βουλευτικά δεκαχίλιαρα, αλλά ως πότε; 

Θόδωρος Ελευθεριάδης


Σύνδεση Συνδρομητή

Καλώς Ήρθατε! Συνδεθείτε στο λογαριασμό σας

Να με θυμάσε Ξεχάσατε τον κωδικό σας;

Δεν είστε συνδρομητής; Αίτηση Εγγραφής

Ξεχάσατε τον κωδικό σας

Αίτημα Εγγραφής